Voor mij was na jarenlang aan mezelf gewerkt te hebben en therapeutische adviezen te hebben gevolgd de I.Z.R.-methode een bevrijding. Ik kon als volwassen man kijken naar wat er vroeger zo bedreigend was en mij zo bang en onzeker had gemaakt dat ik delen van mezelf moest opgeven om te overleven in de wereld die er toen om mij heen was.
Ik kon naar situaties kijken die op jonge leeftijd een overweldigende indruk op mij hadden gemaakt. Ik kon daar nu open naar kijken. Angst of pijn konden er nog steeds zijn maar hadden niet meer dezelfde impact als vroeger. Ik kon aanwezig blijven en hoefde niet weg.
Wat ik misschien nog wel het meest verrassend vond was dat er zaken naar boven kwamen waar ik totaal geen weet van had of die ik me überhaupt niet kon herinneren. In de loop der tijd werd voor mij steeds duidelijker waarom ik in mijn leven had gedaan zoals ik had gedaan. Ik kon er nu naar kijken zonder mezelf daarvoor te hoeven beoordelen of veroordelen.
Misschien herken je dat wel. Dat je terugkijkt naar iets wat je hebt gedaan en bij jezelf denkt: Dat had ik toch beter moeten weten? Waarom heb ik dat zo gedaan? Ik ken dat van mezelf. Ik kon mezelf daarmee behoorlijk naar beneden halen. Nu kan ik zien waarom ik toen zo gehandeld heb. Ik wist op dat moment niet beter. Daardoor hoef ik mezelf er nu niet meer voor af te straffen.
Door het uitspreken van mijn verlangen en personen als resonant voor bepaalde woorden in het werkveld te plaatsen kon zich voor mijn ogen iets ontvouwen wat voor mij tot dan toe niet zichtbaar was. Zo kon ik delen van mezelf zien die ik eerder niet kon zien omdat mijn overlevingsdelen hun uiterste best hadden gedaan om mij daarvoor te beschermen.
Een vast gegeven in de I.Z.R.-methode is dat de begeleider niet bepaalt wat er zichtbaar moet worden en geen verklaring of betekenis geeft aan wat er in het veld staat. De resonanten in het werkveld laten zien wat er bij hen ontstaat. Ze vertegenwoordigen de delen die in het veld staan en die komen als het ware tot leven. Er komen woorden, vragen en bewegingen die mij iets kunnen laten zien over wat zich in mij afspeelt.
Het was alsof ik via buiten naar binnen kon kijken.
Dat klinkt misschien tegenstrijdig na alles wat ik in deze blogserie heb geschreven over het naar buiten kijken. Voor mij zit daar juist een belangrijk verschil. Ik keek niet meer naar buiten om daar iets te vinden wat mijn behoefte moest vervullen. Wat buiten mij zichtbaar werd hielp mij om te zien wat ik vanbinnen zelf niet kon zien.
Nu ik deze delen op deze manier kon gaan zien kon ik ze ook insluiten en erkennen dat het delen van mij zijn die bij mij horen. Wat ik ooit van mezelf had moeten achterlaten hoefde niet langer buiten mij te blijven. Ik kon het weer als deel van mij meedragen. Daarin zit voor mij de heling van het heel zijn.
Toen ik het spook had gezien was het geen spook meer.
Wat voor mij verborgen was geweest en wat me angst aanjaagde kon ik nu als volwassen man aankijken. Daarmee kon ik ook steeds meer gaan ontdekken en voelen wat werkelijk van mij was en wat ik voor mezelf wilde. Ik kon mijn uiterlijke verlangen loslaten en mijn innerlijke verlangen gaan leven. En dat iedere dag meer en meer.
NatuurlijkZijn,
0 Reacties