We hebben allemaal verlangens. Zo verlangen we naar een fijne relatie, een mooi huis, voldoende geld, waardering, erkenning, succes of gewoon naar een leven waarin alles wat gemakkelijker lijkt te gaan. En daar is op zichzelf niets mis mee.
Toch is het interessant om eens stil te staan bij de vraag waar jouw verlangen eigenlijk vandaan komt. Als we ergens naar verlangen gaat het vaak over iets wat we missen. Iets wat er nu blijkbaar nog niet is en waarvan we denken dat het ons iets gaat brengen wanneer we het eenmaal hebben.
Daarmee wordt een verlangen al snel een behoefte die uiterlijk vervuld moet worden. We zijn opgegroeid in een wereld waarin veel van onze aandacht naar buiten is gericht.
We kijken naar wat andere mensen doen. Naar wat ze hebben bereikt. Hoe ze eruitzien. Waar ze wonen. Welke auto ze rijden. Welke kleding ze dragen. Hoe succesvol ze lijken te zijn en hoe gelukkig hun leven eruitziet. En zonder dat we het altijd in de gaten hebben vergelijken we dat met onszelf.
De buurman heeft het blijkbaar voor elkaar. De buurvrouw ziet er geweldig uit. Een ander heeft een mooie relatie, een goedlopend bedrijf, een groot huis of voldoende geld om alles te kunnen doen wat hij wil.
Waar we ons vaak niet bewust van zijn is dat we naar de buitenkant van iemand anders kijken. We kunnen helemaal niet weten wat er zich vanbinnen bij deze persoon afspeelt.
Er ontstaat een beweging die ons steeds verder naar buiten trekt en ons tegelijkertijd verblindt voor onszelf. We zijn ons daar vaak niet eens van bewust. En daar is op zichzelf niets mis mee. Het kan uiteindelijk wel destructief worden wanneer we daardoor steeds verder bij onszelf vandaan raken. Dan krijgt deze titel ook zijn dubbele betekenis:
Hoe meer je naar buiten kijkt des te meer je van binnen mist.
We hebben zoveel blinde vlekken in onszelf. Delen die we ooit hebben verstopt toen het verrekte spannend of zelfs levensbedreigend voor ons werd. Op dat moment hadden we daar een reden voor. We leerden ons af te keren van iets in onszelf omdat het op dat moment te spannend was om daarbij aanwezig te blijven.
En vervolgens zijn we verdergegaan met ons leven en hebben we geleerd onze aandacht naar buiten te richten. Daar zoeken we wat we vanbinnen missen. We zijn ons gaan baden in uiterlijke verlangens.
Als ik dit heb dan...
Als ik dat bereik dan...
Als iemand mij ziet dan...
Als ik succesvol ben dan...
Als ik die relatie heb dan...
Als ik eindelijk genoeg geld heb dan...
Dan zal het anders zijn.
En ondertussen kan datgene waar we werkelijk naar verlangen steeds verder uit beeld verdwijnen.
Misschien raar in een blog maar heb je jezelf weleens de volgende vraag gesteld?
Als ik de waardering van een ander nodig heb om mezelf waardevol te kunnen voelen, wie bepaalt dan eigenlijk mijn waarde?
En hoelang ben je daarbij stil blijven staan of ben je snel afgehaakt toen het verwarrend of te pijnlijk werd?
Dit lijkt mij een veelvoorkomende beweging want ik herken hem ook bij mezelf. Hoe vaak ik die beweging al gemaakt heb? Ik kan het je niet vertellen. In de volgende blog ‘Aanpassen om erbij te horen’ vertel ik je meer over hoe dit er bij mij uitzag.
NatuurlijkZijn,
0 Reacties