Als ik het even bij mezelf houd probeerde ik vooral een behoefte vervuld te krijgen en dat moest blijkbaar van buiten komen want ik kon het nog niet vanuit mezelf. Ik liet mijn waarde afhangen van wat anderen van mij vonden en hoe ze over mij dachten. Dit zorgde voor conflicten zowel buiten mij met anderen als in mij met mezelf.
Achteraf kan ik er makkelijker over praten dan op die momenten in die tijd. Ik zocht naar de waarheid en wat ik toen vond was voor mij de waarheid. Die waarheden waren gevormd door de overlevingsdelen die in mij waren ontstaan om mij tegen vroegere pijn te beschermen.
Ik zag mijn claimgedrag niet en evenmin mijn uitsloverij om dingen te bewerkstelligen. Dit waren confronterende conclusies en gedachten maar ik ben er voor mezelf wel wijzer van geworden en voel me zekerder.
Ik leef nu meer en meer mijn innerlijke verlangen dat gedragen wordt door mijn eerdere ervaringen en innerlijke behoeftevervulling. Gelukkig kom ik ook nog uiterlijke verlangens tegen die ik met alle eerlijkheid wil aankijken. Ze kunnen mij laten zien welke behoefte ik nog uiterlijk probeer te vervullen en wat daarin vanbinnen om vervulling vraagt. Door daar verantwoordelijkheid voor te nemen kan mijn autonomie verder groeien.
Ik kan me indenken dat het ook voor jou lastig kan zijn om geconfronteerd te worden met de waarheden die je voor jezelf bent gaan aannemen. Dat het lastig is om deze waarheden op te geven omdat er zoveel vanaf heeft gehangen. Ze hebben je gevormd tot wie je nu bent. En deels voelt dat goed en veilig en deels is dat toch niet helemaal comfortabel.
Als er zaken zijn die schuren of je het gevoel of het idee geven dat het niet helemaal in lijn is met wat je innerlijk voelt dan is er een zachte manier om ernaar te kijken. Een manier van kijken die geen oordeel over jezelf geeft of op andere wijze iets veroordeelt in jou. Je kunt kijken naar wat voor jou niet duidelijk is door het buiten jezelf neer te zetten.
De blinde vlek kun je zichtbaar maken als je buiten jezelf kunt zien wat je vanbinnen doet. Vanbinnen zorgen je overlevingsmechanismen ervoor dat je niet te zien krijgt waar je destijds tegen beschermd moest worden. Deze overlevingsdelen zijn nooit meegegroeid. Ze hebben hun beschermingsvaardigheden door de jaren heen steeds verder aangescherpt tot er bijna een ondoordringbare vesting is ontstaan tussen jou en datgene wat je niet meer wilde of mocht. Ze hadden een functie in je leven en vervullen die functie nog steeds. Dat kan hardnekkig zijn.
Het overlevingsmechanisme kan zelfs zo hardnekkig zijn dat je er op dit moment last van kunt ondervinden. Dat het je eigenlijk tegenwerkt omdat je niet meer weet waar je het moet zoeken, laat staan hoe je het kunt vinden. Dat je jezelf vragen stelt: wat is waar en waarom is dat waar? Of wat is niet meer waar? Is dit het leven dat ik op dit moment wil leven? En als dat zo is waarom kom ik dan vervelende dingen tegen? Misschien heb je wel het verlangen naar meer balans of rust of wil je weten waarom bepaalde dingen gaan zoals ze gaan terwijl je dat eigenlijk niet meer wilt.
In het vierde deel ga ik dieper in op hoe dit mij heeft laten zien wat ik eigenlijk wilde.